logo SZH

Friese Stabij

Fotograaf: J.W. Jansema

Rasbeschrijving

De Friese Stabij (Fries: Stabijhoun) is een krachtig gebouwde, langharige hond. Een reu is ongeveer 53 cm hoog en een teef 49 cm. Het lichaam is iets langer dan de hoog. Het dier heeft sluik lang haar, maar het hoofd is kort behaard. De kleur is zwart, bruin of oranje met wit. Het witte deel mag ook schimmelkeurig zijn of spikkels hebben. De ogen zijn zwart bij honden met een zwarte grondkleur en bruin bij de andere kleuren.

Het hoofd heeft meer lengte dan breedte en schedel en snuit zijn even lang. De oren hebben de vorm van een troffel en zijn vrij laag aangezet. De hond kan zijn oren vlak tegen het hoofd aanleggen. Een typische eigenschap van dit ras is de vrij lange beharing van de oren. De staart is lang behaard en reikt tot aan de hiel en wordt naar beneden gedragen, in het onderste derde deel met een lichte buiging naar boven. In actie gaat de staart omhoog. Het dier is aanhankelijk, lief als huishond, schrander, gehoorzaam en leerzaam, rustig, waaks, en niet vals of bijterig.

Geschiedenis

Over de herkomst van de Stabijhoun is niet veel bekend, maar waarschijnlijk was de voorvader van de Stabijhoun de spanjoel of spaniel, die tijdens de Spaanse bezetting meegekomen was naar het noorden. Overeenkomstige honden vindt men ook op de schilderijen van onder andere Jan Steen, al zijn de afgebeelde honden meestal kleiner van stuk. Maar ook de Stabijhoun zag men in verschillende maten, afhankelijk van de arbeid, die hij moest verrichten. Toen de buitenlandse jachthonden nog niet zo in de mode waren als tegenwoordig, werd de Stabijhoun in Friesland veel gebruikt bij de jacht op haar- en veerwild. Men zag hem vooral in de Friese Wouden. Het was de hond van de kleine man. “Bijke”, zoals de Stabijhoun in de volksmond werd genoemd, stond hem niet alleen terzijde bij de jacht, maar was hem ook van dienst als hartstochtelijk bunzing- en mollenvanger, als waakhond en zelfs als trekhond.

Als trekhond wilde men een forse hond, maar voor mollenvanger vond men een kleiner formaat handiger, zodat hij eventueel nog in een korfje achter op de fiets meegenomen kon worden. Om allround gebruikshonden te krijgen, werd de Stabijhoun in het verre verleden gekruist met de Wetterhoun, wat ook nu nog aan sommige Stabijen te zien is (licht gekrulde vacht).

 Gebruik

De Friese Stabij is een jachthond. Bij de jacht op eenden en duiven is de Stabijhoun een goede kameraad. Aan de hond merkt men, dat er wild in aantocht is. Hij blijft rustig op zijn plaats en houdt zich goed schuil. Wanneer er eenmaal geschoten wordt, is hij een goede apporteur. Hij is ook erg geschikt voor het jagen op waterwild. Geen slootkant te hoog of hij komt eruit. Een ver weg gevallen stuk wild wordt snel binnengebracht. In het bos, bij de jacht op fazant en konijn, wijst hij het wild aan (het zogenaamde voorstaan) Bij de drijfjacht door dichte gewassen is hij een ijverig zoeker. De Stabijhoun is zacht in de vang en ziek wild wordt levend bij de jager gebracht.

Als jager werd de Stabijhoun helaas verdrongen door de buitenlandse jachthonden, maar als verdelger van mol en bunzing werd en wordt hij nog steeds gewaardeerd.

Fokkerijorganisaties

Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen
NVSW secr.

Website

Snel naar

Over

Fokkers

Houders en beheerders

Beleven en laten beleven

Meedoen

©2017 Communicatiebureau de Lynx
×